قرآن کریم.
ابن فارس، احمد (1404ق)، معجم مقاییس اللغة، مصحح: محمد هارون عبدالسلام، قم: مکتب الاعلام الاسلامی.
ابن منظور، محمد بن مکرم (1414ق)، لسان العرب، الطبعة: الثالثة، بیروت: دار صادر.
بنتالشاطی، عایشه (1376ش)، اعجاز بیانی قرآن، ترجمه حسین صابری، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
جوادی آملی، عبدالله (1385)، شمیم ولایت، چاپ سوم، قم: مرکز نشر اسراء.
جوهری، اسماعیل بن حماد (1984م)، تاج اللغه و صحاح العربیه، بیروت – لبنان، دار العلم للملایین.
راغب اصفهانی، حسین بن محمد (1383ش)، ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، تهران: المکتبهالمرتضویه لإحیاء آثار الجعفریه.
جهان بین، فرزاد (1391ش)، «روش فریقین در تفسیر آیه إکمال»، مطالعات تفسیری، سال سوم، شماره 12، صص 116-97.
رستمی مهر، سیما (1388ش)، «بررسی تناسب آیه إکمال از دیدگاه شیعه»، مجله بینات، شماره 63، صص 180-163.
زمخشرى، محمود بن عمر (1407ق)، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل وعیون الأقاویل فى وجوه التأویل، بیروت: دار الکتاب العربی.
طباطبایى، محمدحسین (1374ش)، ترجمه تفسیر المیزان، قم: جامعه مدرسین ، دفتر انتشارات اسلامى.
طبرسى، فضل بن حسن (1406ق)، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران: ناصر خسرو.
عمر، مختار احمد (1386ش)، معناشناسی، ترجمهی حسن شهیدی، چاپ دوم، مشهد: دانشگاه فردوسی.
فراهیدى، خلیل بن أحمد (1409ق)، کتاب العین، قم: بینا.
فولادوند، محمد مهدی (1415ق)، ترجمه قرآن.
مصطفوی، حسن (1268ش)، التحقیق فی کلمات القرآن، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
مکارم شیرازی، ناصر (1357ش)، تفسیر نمونه، تهران: دارالکتب الإسلامیه.
موسوی گرمارودی، سید علی (1396ش)، ترجمه قرآن کریم، چاپ هجدهم، تهران: قدیانی.
نجار زادگان، فتح الله (1384ش)، «پژوهشی درباره مفاد آیه إکمال دین از دیدگاه فریقین»، پژوهشهای فقهی، دوره 1، شماره 3، صص 116-105.
مطالعات قرآن و حدیث